Lis 072019
 

Sygn. akt I Ns 402/19

Postanowienie

Tczew, dnia 19 sierpnia 2019 roku

Sąd Rejonowy w Tczewie, Wydział I Cywilny

Referendarz sądowy Jarosław Szewc

po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2019 roku w Tczewie

w sprawie z wniosku Ireneusza Makowskiego

o zezwolenie na złożenie świadczenia pieniężnego do depozytu sądowego

postanawia:

  1. zezwolić wnioskodawcy Ireneuszowi Makowskiemu na wpłacenie do depozytu sądowego Sądu Rejonowego w Tczewie kwoty 0,20 zł (20/100) na rzecz Otylii Nelka tytułem wierzytelności hipotecznej oznaczonej kwotą 0,20 zł (20/100), ujawnionej w Dziale IV. Księgi Wieczystej Nr GD1T/00000481/0,

wraz ze zrzeczeniem się przez wnioskodawcę prawa do odbioru tej kwoty po jej wpłaceniu do depozytu sądowego, a przysługującej obecnie spadkobiercom zmarłej Otylii Nelka i obciążającej nieruchomość stanowiącą własność wnioskodawcy, położoną w miejscowości Gniew, opisaną w Księdze Wieczystej KW Nr GD1T/00000481/0, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Tczewie

  1. wezwać Gminę Gniew, na podstawie art. 510 § 2 K.p.c., w zw. z art. 935 K.c. jako gminę ostatniego miejsca zamieszkania zmarłej Otylii Nelka, do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestnika
  2. ustalić, że kwota wymieniona w pkt I. niniejszego postanowienia ma być wypłacona:
  3. spadkobiercom zmarłej Otylii Nelka, a w razie ich braku
  4. Gminie Gniew, jako gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy Otylii Nelka, czyli spadkobiercy ustawowemu w rozumieniu art. 935 K.c.

– na ich wniosek pod warunkiem wykazania prawa do spadku po zmarłej Otylii Nelka poprzez przedłożenie prawomocnego postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przed notariuszem;

                                                                        /na oryginale właściwy podpis/

  1. Wezwać: spadkobierców i Gminę Gniew do odbioru depozytu w terminie 3 lat od ogłoszenia niniejszego postanowienia pod rygorem orzeczenia przejścia depozytu na rzecz Skarbu Państwa,
  2. Kosztami postępowania obciążyć wnioskodawcę, uznając je za uiszczone w całości.

Uzasadnienie

            Wnioskodawca wniósł o zezwolenie na wpłacenie do depozytu sądowego kwoty 0,20 zł jako równowartości hipoteki wpisanej w księdze wieczystej KW nr  GD1T/00000481/0. Nadto wnioskodawca załączył odpis zgonu Otylii Nelka i wskazał, że nie są znani jej spadkobiercy.

            Zgodnie z art. 467 K.c., dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego: 1) jeżeli wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela;

2) jeżeli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych ani przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia;

3) jeżeli powstał spór, kto jest wierzycielem; 4) jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione.

            W sprawach o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego właściwy jest sąd miejsca wykonania zobowiązania. Jeżeli miejsca tego nie da się ustalić, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania wierzyciela, a gdy wierzyciel jest nieznany lub gdy nie jest znane miejsce jego zamieszkania – sąd miejsca zamieszkania dłużnika. Jeżeli zobowiązanie jest zabezpieczone wpisem w księdze wieczystej, właściwy jest sąd miejsca położenia nieruchomości (art. 692 K.p.c.). W postępowaniu o złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego sąd nie bada prawdziwości twierdzeń zawartych we wniosku, ograniczając się do oceny, czy według przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione (art. 6931 K.p.c.). Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego może być dokonane dopiero po uzyskaniu zezwolenia sądu (art. 6932 § 1 k.p.c.).

     W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku żądanie dłużnika rzeczowego jest prawnie uzasadnione – należało orzec jak w sentencji orzeczenia na podstawie art. 467 pkt 1, 4 K.c., art. 692 K.p.c. i art. 6931 K.p.c., zgodnie z którym referendarz sądowy nie badał prawdziwości twierdzeń wniosku, ograniczając się do oceny, czy według przytoczonych okoliczności złożenie do depozytu jest prawnie uzasadnione. W niniejszej sprawie aktualnie brak informacji o spadkobiercach zmarłego wierzyciela  – wobec tego dłużnik jest uprawniony do złożenia określonych środków pieniężnych stanowiących równowartość zabezpieczenia hipotecznego do depozytu sądowego. Z przedstawionych dokumentów wynika, że beneficjentem określonej wierzytelności hipotecznej są spadkobiercy ustawowi zmarłego wierzyciela, co uzasadnia wezwanie Gminy Gniew, jako zainteresowanego w niniejszej sprawie, w związku z treścią art. 935 K.c. –   W braku małżonka spadkodawcy, jego krewnych i dzieci małżonka spadkodawcy, powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy jako spadkobiercy ustawowemu. Jeżeli ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Rzeczypospolitej Polskiej nie da się ustalić albo ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy znajdowało się za granicą, spadek przypada Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu.

O ile kwota nie zostanie podjęta w wyznaczonym terminie, ulegnie przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 4 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji nie podjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537).

            O kosztach postępowania referendarz orzekł na podstawie art. 520 § 1 K.p.c.

            Zgodnie z art. 520 § 1 K.p.c. każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim uczestnictwem w sprawie. Jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani  w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości (§ 2). W ocenie referendarza sądowego sprawa o zezwolenie na  złożenie świadczenia do depozytu sądowego nie ma charakteru sprawy, w której interesy uczestników postępowania są sprzeczne. Uznanie przez sąd w postępowaniu nieprocesowym, że wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania nie uzasadnia odstąpienia od reguły określonej w art. 520 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1999 r., III CKN 497/98, OSNC 2000/6/116, LEX nr 39175).

                                                           /na oryginale właściwy podpis/

 Posted by at 14:44
Przejdź do paska narzędzi